Van verwachting naar ervaring: mijn eerste IMO

Wie op underground station Westminster uitstapt, wordt direct overvallen door de Big Ben en het bijbehorende Palace of Westminster. Voor veel Londenliefhebbers is dat dan ook meteen reden om de telefoon erbij te pakken en dit iconische plaatje vast te leggen. Al slalommend langs de fotoshoots baan ik mij een weg over de Westminster Bridge naar de andere kant van de Theems. Met een vluchtige blik op de London Eye zak ik vervolgens langs de rivier af. Na een wandeling van zo’n vijftien minuten kom je uit bij Embankment 4, het gebouw waar het mij allemaal om te doen is. 

Na een master in het publieke zeerecht heeft Londen voor mij eigenlijk maar één echte betekenis: de International Maritime Organization . Een organisatie die verantwoordelijk is voor menig uur studieplezier of leed, net hoe je het bekijkt. Ontelbare IMO-documenten en verdragen passeerden tijdens mijn studie de revue. En toch bleef een echt begrip van de ins en outs van de IMO vanuit de collegebanken grotendeels ongrijpbaar. 

Nu, anderhalve maand na mijn start bij de KVNR, loop ik als onderdeel van de Nederlandse delegatie voor de Sub-Committee on Ship Design and Construction (SDC 12) daadwerkelijk de IMO binnen. Had je me dit tijdens het schrijven van mijn scriptie verteld, dan had ik het graag gehoopt, maar je ongetwijfeld ook voor gek verklaard. 

Ik nam deel aan de Expert Group on the Experience-Building Phase for the Reduction of Underwater Radiated Noise (URN) from Shipping. Onderwatergeluid kan maritieme ecosystemen verstoren en vormt daarmee een belangrijk aandachtspunt binnen internationale regelgeving. Tegen die achtergrond zijn herziene URN-richtlijnen vastgesteld, gericht op het verminderen van onderwatergeluid en het stimuleren van effectieve geluidsreductieprogramma’s. 

Ter ondersteuning van de uitvoering van deze richtlijnen is een driejarige Experience-Building Phase (EBP) tot 2026 ingesteld, waarin lidstaten en internationale organisaties ervaringen en best practices delen. Binnen dit kader evalueerde de Expert Group de voortgang van de EBP en adviseerde zij een tweejarige verlenging wegens resterende knelpunten. Daarnaast werd aandacht besteed aan onder meer de verdere integratie van energie-efficiëntie en URN, technische aandachtspunten voor toekomstig beleid en aanvullende guidance. 

Binnen deze Expert Group nemen niet alleen verschillende lidstaten deel, vaak met sterk uiteenlopende delegatiegroottes, maar krijgen ook NGO’s ruimte om hun stem te laten horen. Vertegenwoordigers uit zowel de maritieme sector als milieuorganisaties brengen een breed scala aan expertise en belangen samen. Juist die diversiteit kan het tot stand komen van gezamenlijke teksten complex maken. 

Waar dit voor een buitenstaander in IMO-werkgroepdocumenten vaak lastig te doorzien is, werd tijdens de werkzaamheden van de groep duidelijk dat achter veel formuleringen meer politieke afwegingen schuilgaan dan verwacht. Soms moet er meermaals naar een alinea en de gekozen bewoording worden gekeken om consensus te bereiken. Dit getuigt van de zorgvuldigheid en afstemming die nodig zijn om tot gezamenlijke teksten te komen. Het gezamenlijk bereiken van consensus gaf daarbij een voldaan gevoel.  

Waar misschien wel de meeste voortgang wordt geboekt, is tijdens het informele gedeelte. In pauzes of tijdens recepties, bij de IMO of met een beetje geluk bij een ambassade (in mijn geval de Italiaanse), worden gesprekken voortgezet buiten de vergaderzaal. Dit laat zien dat een IMO-week uit meer bestaat dan alleen het formele overleg.